മറന്നു പോകുന്നതിനു മുൻപ്

മഴ തിമിർത്തു പെയ്യുന്ന കാലങ്ങളിലൊഴികെ ,
അമ്പലകുളത്തിലെ വെള്ളത്തിനു കടും പച്ച നിറമാണ് .
ചിലപ്പോ കറുപ്പായി തോന്നും ചിലപ്പോ ഇളം മഞ്ഞ നിറം . ആഴങ്ങളിലൂഴ്ന്നിറങ്ങി അടിത്തട്ടിലെ ചളിയിൽ ഇളക്കുമ്പോ മാത്രം മണ്ണ് നിറം .

കുളത്തിന്റെ കൽപ്പടവുകളിൽ മാത്രം കത്തിയോളം മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകളുണ്ട് . ദേഹത്ത് കോറിയാൽ ചോര വരില്ല പക്ഷെ ചുവന്നു തടിക്കും .. നീന്തൽ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന രാത്രിയിൽ മാത്രം ആ മുറിവ് നീറ്റും . പിറ്റേന്ന് നീറ്റൽ പോവും .
 ഒരു രാത്രി മാത്രം ആയുസുള്ള മുറിവുകൾ .

വെള്ളത്തിന് താഴെയുള്ള പടികളിൽ മാത്രം മനോഹരമായ പൂപ്പലുകൾ ഉണ്ട് . തൊട്ടു നോക്കുമ്പോ വഴു വഴുത്തു പോകുന്നവ . വെള്ളത്തിന് മുകളിലെ കല്ലുകളിൽ ഇരിക്കുമ്പോ താഴെ യുള്ള പടികളിൽ പൊടി മീനുകൾ കൊത്തികൊണ്ട് വരും . വടക്കേ മൂലക്കുള്ള ആരും പോകാത്ത ഇരുട്ടിൽ കണ്ടൽ ചെടികളുടെ വേരുകൾക്കിടയിൽ കുളക്കോഴിയുടെ മാളങ്ങളുണ്ടാവും .

ഈ വെള്ളത്തിലാണ് എന്റെ കൈ രേഖകളെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി ഞാൻ കണ്ടത് . കൈക്ക് മുകളിലെ രോമകൂപങ്ങൾകിടയിൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ വായു കുമിളകളെ കണ്ടതും ഇവിടെയാണ്.

വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി പോകുമ്പോ ഉള്ള വെപ്രാളം ആദ്യം അറിഞ്ഞത് ഇവിടെ നിന്നാണ് . പിന്നീട് കുളകടവിൽ കൈ വച്ച് കാലു തല്ലി പഠിച്ചും ,പതുക്കെ പതുക്കെ കുളത്തിലെ ചുമരുകളെ തൊട്ടു നീന്തിയതും,കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഉയരത്തിലുള്ള തിണ്ണകളിൽ  നിന്ന് ചാടി കരുത്തു കാണിച്ചതും  അവസാനം  ഒരു ശവം കണക്കെ വെള്ളത്തിന് മുകളിൽ  അനങ്ങാതെ മലർന്ന് കിടന്നതും ഇവിടെയാണ് .ഓരോ തവണ അങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോഴും ചെവിയിൽ രണ്ടിലും വെള്ളം കയറും മൂക്കിന് തുമ്പത്തു വരെ വെള്ളം വരും അധികനേരം അങ്ങനെ കിടക്കാൻ പറ്റില്ല മുങ്ങി പോകുന്നതിനു മുൻപ്  കണ്ണുതുറന്നു കമിഴ്ന്നു നീന്തും . 

വെള്ളത്തിന് ഉള്ളിൽ കുമിളകൾ കാണുമ്പോ മാത്രം ഓർമ്മ വരുന്ന ഒരു വാചകമുണ്ട് . എനിക്കേറെ ഇഷ്ടമുള്ള എഴുത്തുകാരിയുടെ ഒരു വാചകം 

"വെള്ളത്തിൽ ശ്വാസം മുട്ടി മരിക്കുമ്പോൾ ജനനം മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വരും പോലും ,
ശ്വാസകോശത്തിൽ വെള്ളം കയറുമ്പോ ഓർമ്മകൾ അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ എത്തും "

സ്വയം മറന്നു പോകുന്നതിനു മുൻപ് .എല്ലാം ഓർമ്മിച്ചെടുക്കണം